یکم ماه مای روزجهانی کار و کارگر مطابق با یازدهم اریبهشت ماه درحالی فرا می رسد که میلیون ها کارگر ایرانی و خانواده آنها در شرایط بسیار سخت معیشتی بسر می برند. دستمزدهای ناچیز، تورم روزافزون، نداشتن سرپناه مناسب، صدمه و خسارات جبران ناپذیری بر کارگران وخانواده آنها بوجود آورده است، بطوریکه طبقه کارگر و دیگر اقشار زحمتکش جامعه، نمیتوانند با شرایط کنونی حاکم بر جامعه کارگری و مردم درایران، شان و مقام انسانی خود وفرزندانشانرا حفظ کنند.

هر روز در ایران ده ها اعتصاب بزرگ و کوچگ کارگری روی می دهد. اعتصاب هایی که نشانه ی ادامه وضع معیشتی وخامت بار خانواده های کارگری از یکسو و تلاش کارگران برای گرفتن ابتدایی ترین حقوق خود از کارفرمایان و دولت بیکفایت رژیم آخوندی است.

برگزاری گردهم آیی به مناسبت روز جهانی کارگر در رشت، اصفهان، تبریز، ‌مشهد، کرمانشاه، سنندج، کرج، ‌شوش و هفت‌تپه، ‌خرم‌آباد، ‌مریوان و اراک کذارش شده است. گردهم آیی ها روز جهانی کارگر در شرایطی برگزار می‌شود که دستگاه‌های امنیتی به ویژه وزارت اطلاعات،‌ فعالان کارگری و صنفی را از شرکت در آنها منع کرده بودند.

بر اساس این گزارش، ماموران وزارت اطلاعات دو روز پیشتر در تماس‌ تلفنی با اعضای “اتحادیه آزاد کارگران ایران”، از جمله جعفر عظیم‌زاده و پروین محمدی، به آنان گفته بودند که حق برگزاری یا شرکت در تجمع مربوط به این روز را ندارند.

در روزهای گذشته، ده‌ها تشکل کارگری فعال در داخل ایران در دو بیانیه جداگانه که به مناسبت روز جهانی کارگر، اول ماه مه، صادر کرده‌اند، حاصل سیاست‌های جمهوری اسلامی را تبدیل کردن کشور به :زمین سوخته: دانسته و خواستار ایجاد یک شورای همکاری بین صنف‌های معترض برای مقابله با چنین سیاست‌هایی مخربانه شده‌اند.

در یک بیانیه که به امضای ۱۳ تشکل کارگری و صنفی و دانشجویی رسیده بود، با انتقاد شدید از سیاست‌ها و رویکردهای جمهوری اسلامی تاکید کرده‌اند که کارگران برده نیستند و تن به تداوم این وضعیت نخواهند داد.

پایان دادن به امنیتی کردن اعتراض‌ها، لغو مجازات اعدام و شلاق، لغو احکام صادر شده علیه فعالان کارگری و صنفی، آزادی بی‌قید و شرط فعالان سیاسی و اجتماعی زندانی، آزادی تشکل‌یابی، اعتصاب، اعتراض، راهپیمایی، تجمع، آزادی اندیشه و بیان، احزاب و مطبوعات، از دیگر خواسته‌های مطرح شده در این بیانیه هستند.

در جمهوری اسلامی اشغالگران ایران بیشترین ظلم و ستم متوجه قشرهای کارگر ، تولیدگر و زحمتکش جامعه ایران است. رژیم اسلامی با وجود این که یکی از امضا کنندگان قرارداد های بین المللی سازمان جهانی کار و اعلامیه جهانی حقوق بشر است، اما هیچ گاه حقوق اساسی وامور رفاهی کارگران را رعایت نکرده ونمی کند. وعده های مسئولین امربرای رفع نارسائی ومشکل های کارگران هرگز جامه عمل نمیپوشد. خواسته ها واعتراض آنها مورد توجه مسئولین قرار نمیگیرد و به اشکلال گوناگون، وعده ها و انواع فشارها خاموش میگردد. همچنین در این رابطه فعالین اتحادیه ها و سران تشکل های کارگری دستگیر شده در زندان ها به سر می برند.

نتیجه فرهنگ فئودالی و استثمار گرایانه آخوندها و فساد، بی لیاقتی و ندانمکاری سردمداران رژیم اسلامی، موجب فقر عمومی، بیکاری و رکود اقتصادی شده است. قشر آخوندهای انحصارگرا، خودیها و خویشاوندان خود را بر کرسی های قدرت واقتصاد کشور نشانده و اموال ملی، محصول و دسترنج کار زحمتکشان را به مصارف قومی و عقیدتی خود میرساند. فرهنگ سودجویی و استثمار را ولایت فقیه وجمهوری اسلامی در میهنمان ایران ترویج و نهادینه کرده است .

انسجام و تلاش در جهت مبارزه با فساد ناشی از رژیم آخوندی و براندازی حکومت اسلامی تبهکار، تنها راه برون رفت از وضعیت وخیم واسفبار کنونی اعم از سیاسی، اقتصادی واجتماعی و دستیابی به شکوفائی، پیشرفت و ترقی در جامعه ایرانی است. درراستای براندازی جمهوری اسلامی؛ خیزشی حق طلبانه برای آزادی احزاب، اتحادیه های کارگری وصنفی، آزادی رسانه ها وحذف جو خفقان، سرکوب و تبعیض لازم است.

بدون تلاش همگان و جنبشی همبسته، احقاق حقوق بر حق همه اقشار تولیدگرو زحمتکش مقدورنخواهد بود. ما خواستار بهم پیوستن، اتحاد و همبستگی هممیهنان درونمرز و برونمرز بدون دخالت حاکمیت و انسجام در اپوزیسیون برای براندازی رژیم هستیم . این انسجام برای گذار از جمهوری اسلامی وجهت ساختن ایرانی آزاد، آباد و حاکمیت مردم بدون دخالت دین مذهب (سکولار دمکرات) در فردای آن لازم است.

پاینده ایران

حزب سکولار دمکرات ایران

دکتر بهرام آبار، یکم مای 2021 برابر با 11 اردیبهشت

این مطلب را به اشتراک بگذارید:
balatarin cloob Donbaler viwio Donbaleh Twitter Facebook Google Buzz Google Bookmarks Digg yahoo Technorati delicious